บทที่ 8 เลขา สาวใช้ และเมียเถื่อน (04)
กระชากกายบางเต็มแรงเมื่อร่างสูงใหญ่ก้าวมาหยุดตรงหน้า สามชั่วโมงเต็มที่เข้าประชุมซึ่งเขาให้เวลาหญิงสาวพักผ่อนมากแล้ว ยกมือกระชากร่างระหงอีกครั้งทำให้เพียงรัมภางัวเงียขึ้นมาด้วยท่าทางโอนเอนไร้เรี่ยวแรง
“กลับได้แล้วรัมภา” กระชากร่างซึ่งฟุบหลับขึ้น และออกแรงลากให้คนตัวเล็กเดินตามเขาไป ซึ่งร่างนั้นก็พยายามลากสังขารเดินตามมารร้ายออกไป เพราะตอนนี้หน้าที่ของเลขาจบลงแล้ว หน้าที่ต่อไปก็คือสาวใช้
“คุณมันเลว” เมื่อมองสภาพเสื้อผ้าของตนเองก็ทำให้หญิงสาวคิดไปได้ว่า พยัคฆ์คงย่ำยีหล่อนทั้งๆ ที่ไม่ได้สติ
“ขอบคุณสำหรับคำชมนะรัมภา แต่ฉันเพิ่งจะรู้ว่า เวลาที่ฉันได้เคลื่อนไหวบนร่างของเธอซึ่งกำลังหลับน่ะมีความสุขเป็นบ้า ฮ่าๆ” เขากล่าวและหัวเราะเมื่อเห็นน้ำตาของเพียงรัมภาร่วงเผาะ จากนั้นก็ออกแรงกระชากแล้วลากภรรยาให้มาถึงรถ ก่อนที่จะจับยัดใส่เข้าไปในรถ
“นายครับ ผมว่าคุณรัมภาน่าจะไม่สบาย ให้เธอได้พักบ้างเถอะครับ เธอก็แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง” นาคินยิ่งเห็นยิ่งสงสาร และอยากจะยื่นมือเข้าไปช่วย
“ใครคือเจ้านายของนายนาคิน ไม่อยากจะทำงานกับฉันแล้วหรือไง” แม้จะรักนาคินดั่งน้องชาย แต่ก็ไม่ชอบให้มาขัดคำสั่งหรือเสนอแนะในเรื่องของเพียงรัมภา และยิ่งมีแต่คนรุมสงสาร เขาก็จะยิ่งทวีความบ้าคลั่งใส่ ให้หล่อนเจ็บหล่อนปวด ทุกข์ทรมานอย่างไม่มีวันลืม
“ผมขอโทษครับ” นาคินรีบก้มหัวขอโทษและหันไปตั้งใจขับรถตามเดิม ซึ่งไม่นานนักเขาก็พาเจ้านายและนายหญิงกลับมาถึงยังบ้าน ซึ่งเป็นที่พักพิงหลบฝน หลบแดดและความหนาวเย็นของเขาเรื่อยมา ชายหนุ่มไม่เคยคิดที่จะไปจากบ้านหลังนี้ เพราะทุกคนที่นี่ดีต่อเขาเหลือเกิน
แทบจะล้มลุกคลุกคลานเมื่อโดนกระชากอย่างแรง ทำให้เพียงรัมภาถลาออกไปนอกรถจนแทบจะล้มลง ก่อนที่เสียงมารร้ายจะดังก้องทำให้หัวใจดวงน้อยหวาดหวั่น เพราะใบหน้าของมารร้ายช่างน่ากลัว ใบหน้าตึง ริมฝีปากที่ได้รูปเหยียดขึ้นเล็กน้อย
“วันนี้มีแขกทั้งไทยและเทศมาที่บ้านทำอาหารให้ถูกปากทุกคนด้วย เธอคงรู้นะว่าจะเจอกับอะไรถ้ามีข้อผิดพลาด” เขาเอ่ยและกระตุกยิ้มอีกครั้งอย่างมีแผนการ รับรองว่า แขกที่มาร่วมงานต้องทำให้เพียงรัมภาน้ำตาแตกเป็นแน่และคงปวดร้าวเอาการ
เพียงรัมภาไม่ได้โต้ตอบแต่หญิงสาวเลือกที่จะพาเรือนร่างร้อนผะผ่าวเข้าไปยังห้องครัวเพื่อทำตามบัญชามาร แต่ในหัวใจหวาดหวั่นไม่น้อย เนื่องจากเห็นรอยยิ้มของพยัคฆ์ หล่อนกลัวว่าเขาอาจจะมีแผนการเพื่อที่จะทำอะไรบางอย่าง และคนที่เจ็บปวดก็คงไม่พ้นหล่อน
งานเลี้ยงต้อนรับหุ้นส่วนของพยัคฆ์ถูกจัดขึ้นอย่างสวยงาม บริเวณลานหน้าบ้านมีซุ้มอาหารเรียงรายกันอยู่มากมายด้วยฝีมือของน้อย ทั้งที่มันสมควรจะเป็นเพียงรัมภา แต่เจ้าหล่อนทำไม่ไหวเพราะกำลังไม่สบาย ช่วยได้แค่หยิบจับบางอย่างเท่านั้น บรรยากาศรอบๆ งานก็ถูกตกแต่งอย่างสวยงาม มีดอกไม้กลิ่นหอมสีสันสดใสประดับประดาอยู่รายล้อม แขกเหรื่อจำนวนหนึ่งก็ทยอยกันมาร่วมงาน
ในมือเรียวกำลังถือชุดเดรสยาวสีแดงสดหรือชุด sexy-dress ซึ่งผ่าหน้า ผ่าหลังเป็นแบบคอแหลมลึกลงไปด้วยอาการสั่นๆ พลางกลืนน้ำลายลงคอ ชุดนี้ช่างล่อแหลมยั่วยวนเสียจริง ก่อนที่จะช้อนสายตาคู่สั่นระริกขึ้นมองบุคคลซึ่งกำลังแสยะยิ้ม
เท้าหนักก้าวเข้ามาพร้อมกับนำเอาชุดเครื่องเพชรมูลค่าหลายสิบล้านติดมือมาด้วย แล้วพลิกร่างเล็กให้หมุนกลับมาเผชิญหน้า ก่อนจะจัดการกระชากเสื้อซึ่งชุ่มไปด้วยเหงื่อออก แล้วจัดการสวมชุดที่ตนเองตั้งใจเลือกใส่ให้คนตัวเล็กพร้อมๆ กับนำเอาสร้อยเพชรมาสวมไว้ที่คอระหง
“ชุดนี้ช่างเหมาะสมกับเธอเสียจริงรัมภา เหมือนพวกขยะข้างถนนที่ถูกเก็บมาใช้ใหม่เลยล่ะ” คำเปรียบเทียบช่างบาดลึกเชือดเฉือนหัวใจดวงน้อย แล้วริมฝีปากหนาก็กระแทกรสสวาทดุเถื่อนลงหาเพื่อเป็นการตอบแทนที่หญิงสาวไม่ดื้อ ไม่โวยวาย
ร่างน้อยดิ้นขลุกขลัก เพียงแค่ต้องจำใจใส่ชุดบ้าๆ นี้หล่อนก็สุดจะทานทนแล้ว แต่นี่เขากลับกำลังจะสร้างรอยอัปยศไว้ที่ซอกคอขาวราวกับกำลังกลั่นแกล้งให้ต้องอับอาย ยิ่งดิ้นรนก็ยิ่งโดนขบเม้มเต็มแรง ซึ่งเพียงรัมภาทำได้แต่กำหมัดและเก็บกักความแค้นไว้ในหัวใจ
“ไปกันเถอะรัมภา งานจะเริ่มแล้ว” ผละออกแล้วยิ้มอย่างมาดร้าย
“คุณพยัคฆ์” รอยยิ้มมาดร้ายทำให้เพียงรัมภาขืนตัวไม่ยอมเดินตามแรงดึงรั้ง
“มีปัญหาอย่างนั้นหรือรัมภา” มารร้ายหาได้อารมณ์เสีย ใบหน้าของเขายิ้มแย้มหน้าบาน ทั้งๆ ที่ชายหนุ่มสมควรจะเกรี้ยวกราดไม่พอใจ เมื่อภรรยาไม่ทำตัวเป็นเด็กดี กำลังดื้อรั้น ไม่ปฏิบัติตามบัญชามาร
“คุณกำลังจะทำอะไร” แม้จะหวาดกลัว แต่ก็ทำเป็นใจกล้าเอ่ยถาม หัวใจดวงน้อยก็สั่นคลอนเพราะแววตาคู่ร้ายนั้นฉายชัดว่า เขามีแผนการซึ่งจะทำให้หล่อนต้องเจ็บปวด แต่เพียงรัมภาไม่แน่ใจว่า แผนการของชายหนุ่มคืออะไร หรือเขาจะทำให้หล่อนอับอายกันนะ
